«Ρώμη, ανοχύρωτη πόλη» ήταν ο τίτλος της σπουδαίας ταινίας του Ρομπέρτο Ροσελίνι του 1945. Αλλά και οι συνθήκες στο Μεγανήσι περίπου αυτήν την ημερομηνία θυμίζουν τον τελευταίο καιρό. Γιατί; Να σας πω αμέσως.

Ναι μεν σήμερα είχε 8 μποφόρ κατά διαστήματα, αλλά η κακοκαιρία δεν είναι και η πιο σφοδρή που έχουμε ζήσει, απέχει μάλιστα παρασάγγες από τέτοια σενάρια. Κι όμως το Μεγανήσι είναι αποκομμένο χωρίς δρομολόγια δύο μέρες (λογικό εν μέρει, αφού είχε απαγορευτικό) και επιπλέον με διακοπές ρεύματος χτες και χωρίς καθόλου ρεύμα σήμερα από το πρωί μέχρι τις 3.00 το μεσημέρι (καθόλου λογικό). Γιατί κόπηκε το ρεύμα; Γιατί έπεσε ένας κλώνος στην Εξάνθια ή στον Πόρο. Έλεος όμως!

Δεν ξέρω πώς τα περνάτε τους χειμώνες οι Μεγανησιώτες στις πόλεις, οι μόνιμοι κάτοικοι του νησιού όμως βιώνουμε κάθε χειμώνα καθημερινά και αξεπέραστα προβλήματα: το ίντερνετ κόβεται κάθε μέρα (διαρκώς), το φέρι-μποτ (τους δύσκολους μήνες) κόβεται κάθε βδομάδα πλέον, και το ρεύμα κόβεται για πλάκα 2-3 φορές τον μήνα- χειμώνα και καλοκαίρι. Εσείς, όλα καλά;

Σαν μόνιμος κάτοικος και επαγγελματίας του νησιού λοιπόν γράφω αυτές τις γραμμές για να εκτονώσω λίγο τον θυμό και την απογοήτευσή μου για τις συνθήκες διαβίωσης που κοντεύουν να γίνουν αφόρητες. Κι εξηγώ: γυναίκα που κάνει νεφροκάθαρση βγήκε χτες άρον-άρον και όπως-όπως για να μην χάσει την θεραπεία, γιαγιάδες κατάκοιτες σήμερα τις σκεπάζανε με κουβέρτες και μεντανίες για να μην ξεπαγιάσουν (έχει 4 β. Κελσίου), τα παιδιά όχι μόνο δεν πήγαν σχολείο αλλά δεν μπορούσαν να κάνουν ούτε καν Webex, το φαρμακείο έμεινε μοιραία κλειστό, όπως και όλες οι άλλες επιχειρήσεις, ο γιατρός κατέβασε κι αυτός ρολά. Κι εμείς τριγυρνούσαμε στα σπίτια με τα μπουφάν και τα κασκόλ. Αρκούν αυτά ή να προσθέσω κι άλλα;

Μα, δεν συνέβαιναν αυτά παλιότερα; Ναι, συνέβαιναν, αλλά πολύ σπάνια. Τώρα πια έχουν γίνει κανονικότητα! Μια κανονικότητα όμως που πια δεν είμαστε σε θέση να αποδεχτούμε, κάπου κράτει! Εντάξει, δεν ζούμε και στην Γροιλανδία, ούτε στην υποσαχάριο Αφρική, στην Ευρώπη ζούμε- υποτίθεται! Δεν γίνεται όταν βγάζει ήλιο να μην έχουμε νερό να πιούμε κι όταν βρέχει ή φυσάει λίγο να γινόμαστε Εσκιμώοι!

Και τι να γίνει -θα μου πει κάποιος- έχεις προτάσεις; Έχω και παραέχω! Καταρχήν για τις συγκοινωνίες ίσως έχει έρθει η ώρα να συζητηθεί κάποιο εναλλακτικό σενάριο- ειδικά για τους χειμωνιάτικους μήνες. Μεγανησιώτες είμαστε, ναυτικοί 3000 χρόνια, από την εποχή του μυθικού Αγχίαλου και του Μέντη. Δεν μπορεί να μην υπάρχει λύση και να κόβεται η συγκοινωνία με 6 μποφόρ! Και όσο για το ρεύμα, χρειάζεται γενναία, πολύ γενναία πολιτική παρέμβαση στις αρμόδιες υπηρεσίες και ειδικά αυτές της ΔΕΗ και του ΟΤΕ: τα δίκτυα όλης της Λευκάδας (και φυσικά και του Μεγανησίου) είναι απαρχαιωμένα, είναι μισού αιώνα, είναι ευάλωτα και καταρρέουν με το παραμικρό. Αυτό πρέπει να αλλάξει άμεσα. Να χτυπήσει κάποιος το χέρι στο τραπέζι, να απαιτηθεί χρηματοδότηση, αλλαγή και θωράκιση όλου του δικτύου και ειδικά των δύσβατων σημείων για να μην έχουμε τέτοια φαινόμενα. Ενδεχομένως να αλλάξουν οι γραμμές που οδηγούν στο Μεγανήσι, τεχνικές λύσεις υπάρχουν άπειρες, ρεύμα έχουν στην Γη του Πυρός, στην Σιβηρία και στην Παπούα-Νέα Γουινέα. Κι εμείς είμαστε στο κέντρο της Μεσογείου! Εδώ πρέπει να αναλάβει και ο βουλευτής (ως εκπρόσωπος του κράτους) τις ευθύνες του, που καμάρωνε πριν λίγα χρόνια για πέντε-δέκα κολώνες που άλλαξαν από το 74 κι εδώ. Τα ίδια και για το ίντερνετ, που δεν μας επιτρέπει να εργαστούμε σαν άνθρωποι που πληρώνουν φόρους και έχουν δικαιώματα. Αυτά τα δικαιώματα των Μεγανησιωτών πρέπει κάποιος να τα υπερασπιστεί.

Το κείμενο αυτό ελπίζω να βρει ευήκοα ώτα, γιατί δεν είναι δέκα δικές μου γραμμές ή μια περαστική γκρίνια. Είναι η βουβή κραυγή όσων επιλέξαμε να συνδέσουμε την ζωή μας με τούτο το πράσινο καράβι- και δεν αντέχουμε να το βλέπουμε να μπάζει νερά από παντού. Δεν είναι ευχολόγιο. Είναι απειλή.