ΦΙΛΙΚΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΚΑΒΒΑΔΑ.

Κάθε φορά που θα συναντήσω την παιδική μου φίλη, την Κατερίνα την Καββαδά, η αύρα της, οι μνήμες και η ευφορία της στιγμής, με βάζουν σχεδόν πάντα, στον ίδιο πειρασμό. Ν΄αφήνω το χρόνο να φτεριάζει σ΄ένα πισωγύρισμα ανταμικό της πρώτης νιότης, και να κάνει στάση στο προαύλιο του δημοτικού μας σχολείου. Να στέκει και να ανοίγει ένα από εκείνα τα ξεχωριστά κουτάκια της μνήμης, που κρατούν αναλλοίωτες τις εικόνες και τα ολογράμματα του νου. Κουτάκι χωρίς περιτύλιγμα. Ανοίγει αν το αγγίξεις με την πρώτη. Και τότε, μαζί με όσα και όσους πέρασαν, ξεπροβάλει μπροστά μου, ντυμένη την γαλάζια της ποδιά και τον άσπρονε γιακά, μια όμορφη ξανθιά δεκάχρονη παιδούλα.Ξεχωρίζει με δυο μάτια λαμπερά, που κλείνουν μέσα τους όλη εκείνη την άδολη παιδική ανεμελιά, που τώρα νοσταλγούμε.
ΚΙ έτσι, πότε αναπολώντας, πότε χαριτολογώντας, και πότε παίρνοντας τα πράγματα σοβαρά, ανοίγουμε την κουβέντα και πλατιάζουμε σε βαθύτερες αναζητήσεις και στοχασμούς. Επίκεντρο σχεδόν πάντα ο πολιτισμός, ο άνθρωπος, η ντοπιολαλιά που σβήνει, η γλώσσα που αλλοιώνεται, το βραχονήσι που μεγαλώσαμε, όλα όσα αλλάζουν, κι εμάς που δεν αλλάζουμε. Προσπάθειες να γίνουμε σοφότεροι και πιο επίκαιροι, ακολουθώντας ασθμαίνοντας μια εποχή που τεχνολογικά καλπάζει, ενώ, εμείς με τον αραμπά πάμε κούτσα κούτσα. Βλέπετε ακόμη μας κρατά σφιχτοδεμένους, εκείνη η ξεχωριστή μυρωδιά της αλυσίβας, που έμεινε πάνω στο πρώτο σπάργανο, και κάνει τη στράτα μας να κουβαλά τον δικό της ουρανό, όσο μπορεί ανόθευτο, κι όσο μπορεί καθάριο.
Έτσι λοιπόν μοιράζοντας κοινούς προβληματισμούς, αν δεν μπορούμε να τετραγωνίσουμε τον κύκλο, κυκλώνουμε καθώς λέμε το τετράγωνο. Είναι και αυτό μια κάποια λύση, όπως θα έλεγε ο ποιητής. Μα η αισθητική που χάνεται, οι αξίες που ξεθωριάζουν, ο έρωτας που απλοποιήθηκε σαν μια εφαρμογή στο κινητό, ο λόγος που ευνουχίζεται και η κάποτε ολόκληρη καλημέρα που τώρα αν ακούγεται, ακούγεται μισή, μας βάζουν σε μια βάρκα χωρίς πανί και κωπηλατούμε μεσοπέλαγα, ψάχνοντας μια ξέμακρη κι απρόσιτη στεριά.
Ίσως όλα τούτα, μπορεί και άλλα που δεν γνωρίζω, να ήταν οι σπίθες και οι λόγοι, που η Κατερίνα, με ένα ασυγκράτητο ξέσπασμα, μπήκε σαν άνεμος τα τελευταία πέντε χρόνια στην λογοτεχνία. Κουβαλώντας γεμάτη την φαρέτρα της όπλα ζηλευτά, μας κατέπληξε. Με γλώσσα που ρέει φυσικά και αβίαστα, το 2023, εκδίδει το μυθιστόρημα ( ΚΑΤΑΔΥΣΗ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ ). Πριν καλά καλά στεγνώσει το μελάνι του τυπογραφείου, μας ξαφνιάζει ευχάριστα με το ( ΓΡΑΜΜΑ ΣΥΖΗΓΟΥ ΣΕ ΕΡΩΜΕΝΗ ). Εδώ πιστεύω πως επιστρατεύει όλο το επαναστατικό και ασυμβίβαστο που κουβαλά στο κύτταρό της, διότι θέλει υπέρβαση, ελεύθερη σκέψη, πολλές εμπειρίες και κότσια, για να αγγίξεις ένα τόσο λεπτό θέμα. Θέμα ανεξάντλητο, με κρυφές, απόκρυφες, αλλά και φανερές πτυχές, που συχνά γίνεται και αφορμή, να διαφωνούν και να το αναλύουν ψυχολόγοι και ειδήμονες. Θέμα με πολλές ιδιαιτερότητες, αφού από καταβολής κόσμου, η απόλυτη ταύτιση και πληρότητα στις σχέσεις των ζευγαριών, παραμένει ουτοπία και ψευδαίσθηση.
Εδώ ενδοσκοπεί και προσπαθεί ν΄ανοίξει διάπλατα τις κουρτίνες της ψυχής, για να φθάσει στα κίνητρα και στις ανεκπλήρωτες επιθυμίες και φαντασιώσεις, που όλοι κακά τα ψέματα, ποιός λίγο ποιός πολύ κουβαλάμε. Δύσκολο το εγχείρημα, αφού δεν υπάρχουν γωνίες να πιαστείς, μια και όλοι στρογγυλεύουμε τους ρόλους μας, σε μια παράσταση που το σενάριο ανήκει αποκλειστικά σε μας.
Πριν προλάβουμε να πάρουμε μια ανάσα, τον Μάρτη του 2025, εκδίδει το καινούριο της δημιούργημα, ( Ο ΧΟΡΟΣ ΤΟΥ ΑΝΕΜΟΥ ) , και όσοι γνωρίζουμε τις ώρες, τα ξενύχτια και τον κόπο που θέλει να στηθεί σωστά ένα βιβλίο, μένουμε άφωνοι.
Τούτο φυσικά υποδηλώνει, πως από το μακρύ και πολυκύμαντο ταξίδι της, θα υπάρχει ακόμη πολύ ( καύσιμη ύλη ) και μεγάλο απόθεμα μηνυμάτων και εικόνων Πως το αραξοβόλι που ζητά, πέφτει αλάργα. Πως υπάρχουν πολλά ακόμη που θα δουν το φως και θα μας θυμίζουν, πόσο όμορφο και μοναδικό, είναι το συναίσθημα της δημιουργίας.
Η Κατερίνα κατέχει όλα εκείνα τα στοιχεία που μπορούν να μετατρέψουν ένα κείμενο σε λογοτεχνία. Την άριστη γνώση της γλώσσας, την νόηση το ταλέντο και την φαντασία, να κάνει τις περιγραφές ρεαλιστικές και ευχάριστες. Με σαράντα χρόνια επιτυχημένης πορείας στην εκπαίδευση, με πολλές διακρίσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, έκλεισε τον κύκλο της επαγγελματικής της καριέρας, σαν διευθύντρια Λυκείου στην Καλλιθέα. Πολλά τα άρθρα της, οι βραβεύσεις, οι επιμέλειες κειμένων και η πάντα ανιδιοτελή της προσφορά στα κοινά. Δεν θα επεκταθώ περισσότερο, για να μην παρεξηγηθώ. Από κόλακες, βρίθει τούτη η πατρίδα και θέλω να αποφύγω την ταύτιση με την λέξη. Ο λόγος που γράφω τούτο το μικρό αφιέρωμα, είναι καθαρά φιλικός και μόνο για την αναγνώριση του προσώπου που σπανίζει.
Μικρό το Μεγανήσι που μας γαλούχησε, κι ας λέγεται μεγάλο. Μικρή και για πολλούς λόγους έως ανύπαρκτη και η πολιτισμική του ταυτότητα. Όμως υπάρχουν και χαίρομαι ιδιαίτερα γι αυτό, πολλοί Μεγανησιώτες που τιμούν και υπηρετούν τον πολιτισμό, και ας μην τιμούνται.
Ένα ξεχωριστό κεφάλαιο είναι και η φίλη μου η Κατερίνα. Την ευχαριστώ για την φιλία της και της εύχομαι υγεία, και πάντα να μας εκπλήσσει ευχάριστα, με καινούρια λογοτεχνικά δημιουργήματα.

Φιλικότατα.
Με την εκτίμησή μου,

Γιώργος Φερεντίνος.