(Πηγή: Meganisi Life)

Ο Ηλίας Αργύρης, αθλητής της Ολυμπιάδας Πατρών και του Κώστα Λεβιδιώτη, κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στα 800 μέτρα στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Στίβου στον Βόλο. Ο 23χρονος πρωταθλητής μίλησε στον ΣΠΟΡ FM Πάτρας 96,3 και στην εκπομπή του Νίκου Παπαστεφανάτου για τη μεγάλη επιτυχία του, τη φετινή εξαιρετική χρονιά, τις δυσκολίες που ξεπέρασε, αλλά και τη σημασία της στήριξης από τους ανθρώπους που βρίσκονται δίπλα του.

Ηλία, συγχαρητήρια για το ασημένιο μετάλλιο. Πώς αισθάνεσαι μετά από αυτή την επιτυχία;

Είμαι πολύ χαρούμενος και ικανοποιημένος. Θεωρώ ότι στην παρούσα φάση δεν μπορούσε να γίνει κάτι καλύτερο. Περίμενα ότι θα είμαι μέσα στα μετάλλια, ίσως μια θέση πιο πίσω, οπότε το ασημένιο μετάλλιο με χαροποιεί ιδιαίτερα. Είναι το δεύτερό μου μετάλλιο στην κατηγορία των Ανδρών.

Πέρυσι είχα πάρει την τρίτη θέση, αλλά δεν το είχα χαρεί τόσο, γιατί είχα έναν τραυματισμό και είχε προηγηθεί μια ακύρωση στην κούρσα μου. Αυτή τη φορά το έζησα διαφορετικά.

Πώς ήταν η κούρσα των 800 μέτρων;

Ήταν μια περίεργη κούρσα. Στα πρωταθλήματα συνήθως οι κούρσες πηγαίνουν πιο αργά, ειδικά στην αρχή, γιατί όλοι σκέφτονται την τακτική και το αποτέλεσμα. Υπήρχαν κλεισίματα και επαφές, αλλά στη δεύτερη στροφή ήμουν σε καλή θέση.

Στο τέλος κατάφερα να κρατηθώ δεύτερος. Αν υπήρχαν ένα-δύο μέτρα ακόμα, ίσως να μην τα κατάφερνα, οπότε ήταν πολύ σημαντικό ότι άντεξα μέχρι τον τερματισμό.

Τι σημαίνει για σένα αυτό το μετάλλιο;

Είναι μεγάλη χαρά και ευλογία. Το να βρίσκομαι τόσα χρόνια σε υψηλό επίπεδο στην Ελλάδα είναι κάτι πολύ σημαντικό για μένα. Η κατηγορία των Ανδρών είναι το όνειρο κάθε αθλητή, γιατί εκεί οι διακρίσεις έχουν διαφορετική αξία.

Η φετινή χρονιά πάντως εξελίσσεται εξαιρετικά για σένα, με νέα ρεκόρ Αχαΐας.

Ναι, μέχρι πριν από περίπου δέκα μέρες η χρονιά δεν πήγαινε όπως θα ήθελα. Ήξερα ότι μπορούσα να τρέξω κάτω από 1.49, αλλά δεν είχε βγει. Στη Χαλκίδα κατάφερα να κάνω 1.48.94 και αυτό με βοήθησε πολύ ψυχολογικά.

Μετά ήρθα στον Βόλο, συγκεντρώθηκα και όλα πήγαν καλά. Θέλω να ευχαριστήσω τον προπονητή μου Κώστα Βηδιώτη, τον Σπύρο Σπυλιόπουλο στο κομμάτι της δύναμης, αλλά και όλους όσοι με στηρίζουν.

Πόσο σημαντικό είναι το επιτελείο γύρω από έναν αθλητή;

Είναι πάρα πολύ σημαντικό. Ένας αθλητής δεν είναι μόνος του. Υπάρχουν οι προπονητές, οι άνθρωποι που βοηθούν στο γυμναστήριο, οι φυσικοθεραπευτές, η διατροφολόγος μας η Τζίνα Τσιχλιά, αλλά και η οικογένεια.

Όλοι αυτοί αποτελούν έναν κύκλο που βοηθά τον αθλητή να προχωρήσει.

Πέρασες και μια δύσκολη περίοδο με ένα πρόβλημα που εμφανίστηκε σε μαγνητική εξέταση.

Ναι, κάπου τον Μάιο με Ιούνιο έκανα μια τυχαία μαγνητική και βρέθηκε ένα εύρημα που αρχικά με ανησύχησε πολύ. Σκέφτηκα τι θα γίνει τώρα που ξεκινάει η αγωνιστική περίοδος, αν θα μπορώ να τρέξω.

Για λίγο έκανα αρνητικές σκέψεις, αλλά τελικά αποδείχθηκε ότι ήταν κάτι τυχαίο, δεν είχα ενοχλήσεις και όλα πήγαν καλά.

Αγωνίστηκες και στη σκυταλοδρομία με την ομάδα. Πώς ήταν αυτή η εμπειρία;

Ήταν δύσκολο γιατί είχα ήδη δύο κούρσες στα πόδια μου και η τρίτη προσπάθεια ήταν ιδιαίτερη. Όμως ήταν πολύ ωραίο να αγωνίζομαι μαζί με τα παιδιά της ομάδας.

Γενικά το επίπεδο στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα έχει ανέβει πολύ τα τελευταία χρόνια. Οι ομάδες επενδύουν περισσότερο και ο ανταγωνισμός είναι μεγάλος.

Έφτασες πολύ κοντά και στο ρεκόρ της Αχαΐας με την Ολυμπιάδα. Πιστεύεις ότι μπορεί να καταρριφθεί σύντομα;

Ναι, χάθηκε για ένα εκατοστό. Δεν το είχα όμως στο μυαλό μου εκείνη τη στιγμή. Ήμουν απόλυτα συγκεντρωμένος στην κούρσα και στο αποτέλεσμα. Πιστεύω ότι μπορεί να γίνει σύντομα.

Το μετάλλιο αυτό έχει και ιστορική αξία για την Πάτρα, καθώς δεν υπάρχουν πολλές αντίστοιχες διακρίσεις στην κατηγορία των Ανδρών. Το σκέφτεσαι έτσι;

Σίγουρα είναι κάτι πολύ σημαντικό. Ξέρω ότι έχουν περάσει σπουδαίοι αθλητές από την περιοχή και είναι όμορφο να βλέπεις το όνομά σου δίπλα σε ανθρώπους που έχουν γράψει ιστορία.

Ποιο είναι το επόμενο βήμα για σένα;

Τώρα υπάρχει λίγη ξεκούραση. Θα πάω για περίπου έναν μήνα στο Μεγανήσι, στη Λευκάδα, και μετά τον Σεπτέμβριο θα ξεκινήσω την προετοιμασία για τη νέα αγωνιστική περίοδο.

Τι θα συμβούλευες τα νέα παιδιά που θέλουν να ασχοληθούν με τον αθλητισμό;

Θα τους έλεγα ότι ο αθλητισμός έχει πολλές δυσκολίες. Πολλές φορές θα απογοητευτούν από τα αποτελέσματα και λιγότερες φορές θα χαρούν, αλλά πρέπει να συνεχίσουν και να μην τα παρατήσουν.

Παράλληλα, πρέπει να γνωρίζουν και οι γονείς ότι δεν μπορούν όλοι να γίνουν πρωταθλητές. Πρέπει να σέβονται τα όρια των παιδιών και να μην τα πιέζουν υπερβολικά, γιατί πολλές φορές το αποτέλεσμα είναι αντίθετο από αυτό που θέλουν.

Η Ολυμπιάδα έχει μια ιδιαίτερη φιλοσοφία όλα αυτά τα χρόνια. Τι σημαίνει αυτό για έναν αθλητή;

Στην Ολυμπιάδα υπάρχει μια διαφορετική προσέγγιση. Οι άνθρωποι του συλλόγου πρώτα αγαπούν τα παιδιά και μετά προσπαθούν να πάρουν το καλύτερο που μπορούν από τον κάθε αθλητή.

Υπάρχει δέσιμο και αυτό είναι πολύ σημαντικό.

Από οικονομικής πλευράς αξίζει ο πρωταθλητισμός;

Αν το δεις μόνο οικονομικά, θα έλεγα όχι. Είναι όμως ένα μικρόβιο. Όταν αγαπάς αυτό που κάνεις και βλέπεις ότι μπορείς να πετύχεις πράγματα, δύσκολα το αφήνεις.

Οι εμπειρίες που σου δίνει ο αθλητισμός σε ωριμάζουν. Μαθαίνεις να αντιμετωπίζεις διαφορετικά τη ζωή και να συμπεριφέρεσαι καλύτερα.